Je herkent het vast. Negatieve gebeurtenissen of veranderingen die een angstig gevoel gaven. Maar als je er achteraf naar kijkt waren ze misschien het beste die je hadden kunnen overkomen!

Wat doe jij als er ineens grote tegenwind is? Beweeg je je tegen de stroom in, dan zal je vaak nog meer problemen tegenkomen. Een relatie die slecht voor je is maar waar je, tegen beter weten in, mee doorgaat en die uiteindelijk je zelfvertrouwen aantast. Een baan waar je ongelukkig van wordt maar waar je, uit angst voor de toekomst, aan vasthoudt en waardoor je afstevent op een burn-out.

Achteraf weten we dat omarmen van verandering, de enige manier is om controle over je leven te krijgen. Maar als je er middenin zit, is het moeilijk op je eigen gevoel te vertrouwen. Is het moeilijk om situaties waarvan je weet dat die niet goed voor je zijn ‘los te laten’.

Eén van de stoptekens in mijn leven

In 2006 ging mijn toenmalige relatie uit. Ik was 40 jaar en totaal de kluts kwijt huilde ik me het jaar door. Mijn zelfvertrouwen had een enorme knauw gekregen en ik vond mezelf de grootste nietsnut die er bestond. Ik wist niet goed wat te doen en hoe verandering aan te brengen in mijn situatie. Het liefdesverdriet slokte zoveel energie op dat ook mijn werk me ging tegenstaan. Ik sleepte me dan ook de weken door. Na een periode van bijna 8 maanden van huilbuien merkte ik dat, wilde ik weer een beetje de oude Marjolijn worden, rigoureus het roer om moest.

Ik had nieuwe indrukken nodig, nieuwe positieve energie. Ik wist dat ik mezelf een schop onder de kont moest geven! En oh wat ben ik achteraf blij dat ik dat heb aangedurfd.

VSO ontwikkelingswerk

Ik kwam er achter dat mijn toenmalige werkgever een samenwerkingsverband had met ontwikkelingsorganisatie VSO (Voluntary Services Overseas). Die samenwerking hield in dat ik de baan die ik toen had ‘on hold’ kon zetten (terugkeergarantie) en een jaar uitgezonden kon worden. Ik wist en voelde dat ik mijn leven om moest gooien. Na een officiële sollicitatieprocedure kreeg ik het aanbod naar Namibië (Afrika) af te reizen. Om in de hoofdstad als projectmanager vanuit het niets een restaurant op te zetten om werkgelegenheid te creëren voor mensen met een lichamelijke beperking. Iets wat totaal nieuw was in een land waar gehandicapten alleen maar onmenselijk ver weggestopt worden. Ik heb mijn koffer gepakt, appartement verhuurd en in zeer korte tijd zat ik op het vliegtuig naar Windhoek.

Hoewel ik iemand ben die op veel fronten aan zichzelf kan twijfelen, was ik gek genoeg vooral bezig met de focus: weggaan van mijn verdriet en pijn. Weggaan van mijn vertrouwde omgeving. Weggaan van het werk dat door alle omstandigheden me ging tegenstaan. Ik wilde nieuwe energie opdoen! En omdat iedereen in ontwikkelingsland sowieso al vol dankbaarheid was dat er überhaupt ‘volunteers’ zijn die hun handen uit de mouwen wilden steken, lag de focus niet zozeer op ‘kan jij dat wel?’ maar op ‘wat fijn dat je dat wilt doen’.

Wat enthousiasme, plezier en focus kunnen opleveren

Werken voor VSO heeft een wereld voor me geopend! Ik had nooit voor mogelijk gehouden dat ik in staat zou zijn een restaurant op te zetten. Maar ik vond het zo fantastisch dat ik überhaupt die verantwoordelijkheid KREEG, dat ik vol enthousiasme en plezier me erin heb gestort. Ik was er, kan ik wel zeggen, bezeten van 🙂 En werkte soms 6 dagen per week om het voor elkaar te krijgen. Niet omdat dat moest, maar omdat dat goed voelde.

Terugkijkend op die periode kan ik wel zeggen dat DIE factoren ervoor hebben gezorgd dat er na 11 maanden een fantastisch restaurant stond met 8 lichamelijk beperkten in dienst, 80 zitplaatsen en een mooi terras. En de beste (Nederlandse) kok van het land! Ik merkte dat mijn enthousiasme oversloeg op anderen en uiteindelijk kreeg ik de belangrijkste bedrijven in Windhoek zover te participeren, bij te dragen, te sponsoren. Vooral omdat IK er in geloofde. Omdat IK er blij van werd. Omdat IK vol focus en plezier naar mijn doel toe werkte. En omdat IK graag een bijdrage wilde leveren aan het leven van anderen (mensen die blind waren, doof, of door een ongeval een kunstbeen of – arm hadden).

Wat is jóuw grootste verandering ooit?

Iedereen in zijn leven komt momenten tegen die tegenzitten. Momenten die vragen om verandering. Het liefst houden we onszelf gevangen en maken we onszelf onnodig klein. Toch is het omarmen van verandering de enige manier om weer controle te krijgen over je leven.

Wat is jóuw grootste verandering die je ooit hebt meegemaakt?